Zaburzenia Obsesyjno Kompulsyjne

Oobsessive Compulsive Disorder – OCD (zwane dawniej nerwicą natręctw) charakteryzuje się obecnością myśli i/lub czynności natrętnych, których nasilenie utrudnia funkcjonowanie pacjenta i jest dla niego źródłem dyskomfortu.

PSYCHOTERAPIA:

W leczeniu chorych z OCD zaleca się stosowanie terapii poznawczo behawioralnej, która jest formą psychoterapii o najlepiej udokumentowanej skuteczności.

PRAKTYCZNE CELE TERAPII

  • ograniczenie występowania obsesji i kompulsji do mniej niż jednej godziny dziennie,
  • zmniejszenie nasilenia lęku związanego z OCD do co najmniej łagodnego,
  • uzyskanie umiejętności życia z poczuciem niepewności,
  • ograniczenie do niewielkiego lub wyeliminowanie wpływu OCD na wykonywanie podstawowych czynności życiowych.

TECHNIKI TERAPEUTYCZNE

W terapii wykorzystuje się głównie techniki behawioralne, a zwłaszcza technikę ekspozycji i powstrzymywania reakcji ERP.

Techniki behawioralne łączone są najczęściej z technikami poznawczymi, polegającymi na identyfikowaniu, podważaniu i modyfikowaniu dysfunkcjonalnych przekonań.

SKUTECZNOŚĆ

W analizie obejmującej wyniki badań 222 osób w wieku do 18 lat stwierdzono, że BT (terapia behawioralna) lub CBT (terapia poznawczo behawioralna) stosowane z leczeniem farmakologicznym lub bez, w porównaniu z podawaniem placebo, leczeniem farmakologicznym lub niestosowaniem leczenia, zmniejsza nasilenie OCD i ryzyko utrzymywania się objawów po zakończeniu terapii.

Fragmenty artykułu dr med. Anita Bryńska

Psychoterapia behawioralna i poznawczo-behawioralna w leczeniu dzieci i młodzieży z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi – przegląd systematyczny

Opublikowano w Medycyna Praktyczna Psychiatria 2007/01