Zaburzenia odżywiania

Skoncentrowanie na kształcie i wadze ciała i ocenianie swojej wartości jedynie na podstawie masy

i kształtu ciała. Występują zachowania związane z kontrolowaniem masy ciała i figury, takie jak m.in. rygorystyczna dieta, nasilone ćwiczenia fizyczne, wywoływanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających.

Anoreksja

Występuje lęk przed przybraniem na wadze, powodujący drastyczne ograniczanie przyjmowanego pożywienia. Dążenie do ograniczenia masy ciała wyraźnie poniżej norm przyjętych dla wieku

i wzrostu. Równocześnie występuje nieprawidłowa ocena własnego wyglądu (spostrzeganie całego ciała lub jego poszczególnych części jako „grubych”)

Bulimia

Charakteryzuje się uporczywą koncentracją na jedzeniu, potrzebą jedzenia. Występują częste epizody objadania się w trakcie których w krótkim czasie spożywane są duże ilości pokarmu. Osoba ocenia siebie jako otyłą lub boi się o przytycie.

Aby przeciwdziałać efektom tycia stosuje różnorodne metody „usuwania” pożywienia z organizmu.

PSYCHOTERAPIA

Terapia zaburzeń odżywiania zawiera elementy zarówno behawioralne, mające na celu zapobieganie możliwemu zagrożeniu życia, jak również poznawcze, takie jak zmiana dysfunkcjonalnych przekonań zmierzająca do uniezależnienia poczucia własnej wartości od wyglądu i masy ciała. Ważnym elementem terapii jest także przeciwdziałanie nawrotom.

TECHNIKI TERAPEUTYCZNE

W terapii zaburzeń odżywiania stosuje się techniki behawioralne i poznawcze takie jak: edukacja na temat zaburzenia, dzienniczek samoobserwacji, analiza myśli automatycznych, eksperyment behawioralny, technika rozwiązywania problemów (problem solving) i inne.

SKUTECZNOŚĆ

Skuteczność terapii poznawczo – behawioralnej zaburzeń odżywiania jest najlepiej udokumentowana. Na podstawie badań (Fairnburn i wsp. 1993r.) stwierdzono, iż skuteczność terapii behawioralnej, poznawczo – behawioralnej i interpersonalnej bulimii jest porównywalna, jednak terapia poznawczo – behawioralna daje szansę uporania się z objawami w znacznie krótszym czasie.