Czy kiedykolwiek chcieliście mieć supermoce? To pytanie, pełne dziecięcej magii i wyobraźni, stało się początkiem mojej wyjątkowej przygody z małymi pacjentami oddziału onkologicznego w Szpitalu Klinicznym im. Karola Jonschera w Poznaniu. Nazywam się Jagoda Smektała i jestem studentką piątego roku psychologii na Uniwersytecie SWPS.
Projekt warsztatów “Superbohaterów ACT” (Acceptance and Commitment Training) powstał w ramach praktyk studenckich w Ośrodku Terapii Poznawczych i Behawioralnych w Poznaniu.
Podczas moich pierwszych wizyt w szpitalu od razu zwróciłam uwagę na obecność bohaterów bajki Psi Patrol. Maskotki, naklejki i piżamy z postaciami Marshalla, Skye czy Chase’a otaczały dzieci z każdej strony. Dla wielu z nich ci fikcyjni bohaterowie byli czymś więcej niż tylko postaciami z ekranu – stali się źródłem otuchy i uśmiechu w trudnym czasie. Dlatego hasło Psi Patrol wybrałam jako motyw przewodni warsztatów. Było to jak otwarcie magicznych drzwi, które zapraszały dzieci do wspólnej zabawy, mimo bólu czy wyzwań związanych z leczeniem.
Celem warsztatów było pokazanie dzieciom, że supermoce nie muszą być nadprzyrodzone. Mogą to być cechy i umiejętności, które każdy z nas ma w sobie – serdeczność, odwaga czy zdolność rozpoznawania emocji u innych. Chciałam, by dzieci odkryły swoje wewnętrzne „supermoce” i zrozumiały, że nawet w obliczu trudności mogą czerpać siłę z tych unikalnych zdolności. Warsztaty skupiły się przede wszystkim na rozwijaniu inteligencji emocjonalnej, która była postrzegana jako jedna z supermocy, która była rozwijana. Główną rolę odegrała w tym nauka identyfikowania i wyrażania emocji oraz reagowania na emocje innych.
Podczas zajęć nawiązałam kontakt z dziećmi, zadając im pytania takie jak: „Czy kiedykolwiek chcieliście mieć supermoce?” oraz „Jakie supermoce chcielibyście mieć?”. Rozmowy te pozwoliły stworzyć atmosferę zaufania i otwartości, a także były doskonałym wprowadzeniem do dalszych działań.
Opowiedziałam dzieciom o bohaterach Psiego Patrolu, podkreślając, że choć nie posiadają nadprzyrodzonych zdolności, ich cechy charakteru czynią ich wyjątkowymi. Dzięki temu dzieci same zauważyły, że Marshall jest odważny, a Skye serdeczna – i to właśnie ich „supermoce” pomagają im pomagać innym.
Najwięcej emocji wzbudziła zabawa „kalambury emocjonalne”. Każde dziecko losowało emocję, którą musiało przedstawić bez słów, tak by inni zgadli, co czuje. Dzieci bawiły się świetnie, a jednocześnie ćwiczyły rozpoznawanie emocji – swoich i innych. Pozytywnie zaskoczyło mnie to, że nawet rodzice chętnie zaangażowali się w grę i wszyscy razem dyskutowali jak czują w ciele daną emocje, gdy wylosowane hasło okazała się trudniejsze do zaprezentowania. Kolejnym elementem zajęć było tworzenie odznak superbohaterów. Dzieci mogły wyrazić na nich swoje „supermoce”, co pomogło im poczuć, że są naprawdę wyjątkowe.
Zajęcia zakończyły się wspólną refleksją: w jaki sposób umiejętność rozpoznawania emocji mogłaby pomóc bohaterom Psiego Patrolu w ich misjach? Dzięki tej rozmowie dzieci mogły spojrzeć na swoje doświadczenia z innej perspektywy i docenić wartość zdobytych umiejętności.
Warsztaty te były dla mnie niezwykle inspirującym doświadczeniem. Dzieci, mimo trudnych emocji i wyzwań, jakie stawia przed nimi codzienność w szpitalu, z ogromnym zaangażowaniem uczestniczyły w warsztatach. W kolejnych etapach projektu planuję skierować swoją uwagę na rodziców małych pacjentów. Choroba dziecka dotyka całą rodzinę – rodzice często rezygnują z pracy, zaniedbują swoje potrzeby i poświęcają wszystko, by być wsparciem dla dziecka. Warsztaty dla opiekunów będą oparte na technikach ACT i mają na celu dostarczenie im narzędzi do radzenia sobie w tej wyjątkowej sytuacji w jakiej się znaleźli: akceptacji emocji, uważności na potrzeby i działania skierowanego na realizację wartości nawet w obliczu barier.
Warsztaty w szpitalu były dla mnie nie tylko wyzwaniem, ale także ważną lekcją. Mam nadzieję, że dla dzieci stały się inspiracją do dalszego odkrywania swoich wewnętrznych „supermocy”.
Autorka: Jagoda Smektała, studentka Uniwersytetu SWPS